సముద్రాన్ని కనుగొన్న నది

గత సందేశంలో, ఒక పువ్వు యొక్క పరిమళంలా హృదయంలో ప్రేమ ఎలా వికసిస్తుందో మనం చూశాము. అది మన ఎంపిక కాదు, అది హృదయం నుండి ఉప్పొంగిన ప్రవాహం. కృపతో హృదయ పాత్ర నిండినప్పుడు, ప్రేమ పొంగిపొర్లింది. కానీ, కథ ఇక్కడితో ముగిసిపోలేదు. ప్రేమ అన్నిదిశల్లో ప్రకాశించినప్పుడు, అది వరదతో ఉన్న నదిలాంటిది. అది తన ప్రవాహంలో దేనినీ మినహాయించకుండా, సమస్తాన్నీ ఆలింగనం చేసుకుంటుంది. తన ఉదార స్వభావంతో అది నిరంతరాయంగా అలా సాగిపోగలదు; కానీ, తను చేరుకోవలసిన ఆ ఏకైక గమ్యాన్ని మాత్రం ఎన్నటికీ చేరుకోకపోవచ్చు.

నది తన నీటిని కోల్పోలేదు; అది తన తీరాలను కనుగొన్నది. ఆ తీరాలే దానిని సముద్రం వైపునకు తీసుకెళ్తాయి.

తన మార్గాన్ని కనుగొన్న నది ఇవ్వడాన్ని ఆపదు. దాని తీరాల వెంబడి ఉన్న పొలాలన్నీ పోషణ పొందుతూ పచ్చగా ఉంటాయి.

ఈ ప్రయాణంలోని మొదటి సందేశమైన 'విభజింపబడిన హృదయం’లో, కోరిక అన్వేషకుడిని ఒకేసారి రెండు దిశలవైపు లాగడాన్ని మనం చూశాము. ఒక తోడేలు సుపరిచితమైన దానివైపు లాగితే, మరొకటి ప్రకాశవంతమైన దానివైపు లాగింది. ఆ హృదయం చీలిపోయింది. అది రెండింటినీ కోరుకుంది, కానీ ఎంచుకోలేకపోయింది. మనం గుర్తించిన మొదటి అడ్డంకి. ఆ విభజనే, దానికి మూలం మనలోని భయం అని మనం తెలుసుకున్నాము.

బాబూజీ చూపిన ఒక ముఖ్యమైన వ్యత్యాసం దీనిపై తన వెలుగుని ప్రసరిస్తుంది. నిజమైన భక్తి, ఇంద్రియాల భౌతికపరమైన కోరికల నుండి విముక్తమై ఉంటుంది అని ఆయన అంటారు. అది అసలైన తపనచే ప్రేరేపించబడుతుంది; ఆ తపన తీరినప్పుడు, దాని స్థానంలో మరింత ఎక్కువ తపనను అది సృష్టించదు. అది అన్ని తపనలనూ అంతం చేస్తుంది.

సులభంగా ఉపేక్షించబడే మరొక విషయాన్ని నారదుడు చెబుతున్నారు:

అది స్వీయ విదితం. దాని ఆనందం, శాంతి స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. నిజమైన భక్తిని అనేక నకిలీల నుండి వేరు చేయడానికి ఇదే అత్యంత కచ్చితమైన మార్గం. మనం భక్తితో ఉన్నామని మనల్ని మనమే నమ్మించుకోవాల్సివస్తే, మనం భక్తితో లేనట్లే. ప్రేక్షకుల కోసం భక్తిని ఆచరిస్తే, అది నాటకం మాత్రమే, అది భక్తి కాదు.

భక్తి లేకుండా, మనమేం ఆలోచించినా లేదా చేసినా, దానిలో సజీవమైన ఉత్సాహం, ఆనందం ఉండవు; అందువల్ల దానికి మాధుర్యం కూడా ఉండదు. అంతరంగ యాత్రలో భక్తి మన జీవనరేఖ. ప్రాణాహుతి హృదయంలోకి పంపే ప్రేమ కిరణంతో అది మనలను అనుసంధానంలో ఉంచుతుంది. మరింత కచ్చితంగా చెప్పాలంటే, ఆ కిరణాన్ని భక్తి లోపలికి ఆకర్షిస్తుంది. కేవలం స్వీకరించే హృదయానికి, తపించే హృదయానికి మధ్య తేడా ఉంది. రెండూ ఆశీర్వదించబడినవే. అయితే ఎండిపోయిన నేల, నీటిని పీల్చుకున్నట్లు, తపించే హృదయం ఆ కిరణాన్ని మరింత లోతుగా లాక్కుంటుంది.

మనం ఒక నది, దాని తీరాలతో ప్రారంభించాము. నది ఆలోచించగలిగితే అది అడిగే ప్రశ్నను ఇప్పుడు మనం అడుగుదాం: నేను సముద్రాన్ని చేరినప్పుడు, ఏమి జరుగుతుంది?